Elke dinsdagavond klim ik -als 11-jarig jochie- achterop de bromfiets van mijn vader, om samen naar de wekelijkse repetitie van het harmonievereniging Excelsior te rijden. Mijn vader houdt zijn bariton-kist tussen zijn armen geklemd op de benzinetank en ik hou mijn trompetkist met eén hand krampachtig achter mijn rug vast. Dat we nooit gevallen zijn mag een wonder heten. De hele avond repeteren we verschillende, veelal klassieke, muziekstukken voor de jaarlijks concertavond. Daarbij speel ik niet onverdienstelijk de 1e trompet, als jong broekie!! Maar het mooiste deel van de avond is toch altijd de pauze. Dan staan we met met een paar leeftijdgenoten vlakbij de pauken en de grote trom, waarvan de bespelers inmiddels van een bak sterke koffie en gevulde koek zitten te genieten. Stiekem met je vinger op de pauken tikken en dan schrikken van het geluid en maar hopen dat de paukenist niet omkijkt.

Eenmaal in de puberteit beland besluit ik engelstalige blues en rockmuziek te preferen boven de plaatselijke harmonie. Ik laat mijn haar groeien en bezoek nu elke week de platenzaak. Steeds op zoek naar de laatste nieuwe elpees. Die beluister je altijd in de platenwinkel voordat je m koopt. Mijn voorkeur gaat uit naar live-elpees van bands als Deep Purple, Ten Years After en The Allman Brothers Band. En dan steeds maar hopen dat er een drumsolo bij zit. Zo ja, dan is de koop automatisch een feit!!

Bo Diddley en Arjan Vermeer in De Melkweg (2006)

Ondanks het hebben van een leuk gezin en een goede baan als IT-manager bij een multinational, beland je als man van middelbare leeftijd dan toch in de midlife crises. En zo richten we, muziekvriend Giel van der Hoeven en ik, in 2008 het online muziekmagazine TheBluesAlone op. Concertverslagen maken en je mening geven over nieuwe CD’s van -in eerste instantie- oude muziekhelden en -later- nieuw talent. De werkverdeling tussen Giel en mijzelf is bijna vanzelfsprekend: waar Giel zijn hart ligt bij de teksten, gaat mijn voorkeur uit naar het visuele, maar ook het ritmische,….! Je kunt mij wakker maken voor een Bo Diddley Beat of een latin groove. Onze journalistieke escapades leiden ons van de plaatselijke cafe-zaaltjes en theaters- naar Paradiso, Heineken Music Hall (nu: Afas Live), Ziggodome, Gelredome en de grotere festivals We staan opeens voor bekende buitenlandse artiesten als The Black Keys, The Counting Crows, Iggy Pop, Santana, ZZ Top, B.B. King, Solomon Burke, Simply Red en Jeff Beck. Maar ook Nederlandse artiesten als Racoon, Direct, De Dijk, Kensington, Ilse de Lange, Waylon en The Golden Earring verschijnen voor mijn camera. In 2015 besluiten we dat het genoeg is en dragen we het magazine over aan twee andere muziekliefhebbers, Nicolette Johns en José Gallois.

Inmiddels zitten er in mijn uitgebreide foto-collectie honderden drummerfoto’s. Min of meer onbewust heb ik bij elk concert- na gebruikelijke gitaar- en zanger-foto’s- ook de drummer vastgelegd. En dat was niet altijd makkelijk, verborgen achter bekkens, microfoonstandaards en andersoortige apparatuur, niet altijd voorzien van het juiste podiumlicht.

Maar al deze drummerfoto’s duiden op mijn niet aflatende fascinatie voor drummers, die ik dus al vanaf mijn jeugd heb. In 2017 besluit ik mijn fascinatie nader te onderzoeken. En de vraag die ik mijzelf stel, “waarom ben ik zo gefascineerd door het drummen, het slagwerk?”, die probeer ik te beantwoorden door deze vraag aan de drummers zelf te stellen. Ik neem contact op met de drummers die ik heb gefotografeerd om ze deze en nog meer vragen te stellen. Dat leidt tot hele leuke en interessante ontmoetingen. Al de verhalen en foto’s van deze drummers besluit ik te verwerken in een boek ‘Trommelaars’!!

En op deze site kun je alles lezen over dit interessante boek, welke verhalen er in voor komen, wat de voortgang is, wanneer het gepubliceerd wordt, waar je het kunt kopen? En nog veel meer.

 

Alle content op deze site is eigendom van Arjan Vermeer en is beschermd door het auteursrecht. Alle personen die zijn afgebeeld hebben hiertoe toestemming verleend.